Zaćma

Zaćma to choroba polegająca na stopniowym mętnieniu naturalnej soczewki oka. Soczewka powinna być przezroczysta, aby światło mogło swobodnie docierać do siatkówki.

Gdy staje się mętna, obraz widziany przez chorego przypomina patrzenie przez brudną szybę. Kolory wydają się bledsze, a światła w nocy oślepiają bardziej niż dawniej. Choroba najczęściej rozwija się powoli i dotyczy osób po 60. roku życia. Pacjent może częściej zmieniać okulary, ale poprawa widzenia jest tylko chwilowa. W zaawansowanej zaćmie czytanie i prowadzenie samochodu stają się trudne. Jedyną skuteczną metodą leczenia jest operacja.

Zabieg polega na usunięciu zmętniałej soczewki i zastąpieniu jej sztuczną. Sztuczna soczewka jest przezroczysta i zostaje w oku na stałe. Operacja wykonywana jest w znieczuleniu miejscowym w postaci kropli. Pacjent jest przytomny, ale nie odczuwa bólu. Zabieg trwa zwykle około 15–20 minut. Tego samego dnia można wrócić do domu.

Widzenie poprawia się stopniowo w ciągu kilku dni. Po operacji stosuje się krople przeciwzapalne i miejscowy antybiotyk. Przez krótki czas po zabiegu należy unikać wysiłku fizycznego i pocierania oka. Powikłania zdarzają się rzadko, a skuteczność zabiegu jest bardzo wysoka.

Operacja zaćmy znacząco poprawia komfort życia. Dzięki niej pacjent znów może widzieć wyraźnie i w naturalnych kolorach. Współcześnie mamy do wyboru soczewki korygujące astygmatyzm, oraz soczewki dostosowane do trybu życia Pacjenta - zwiększające komfort widzenia po zabiegu (soczewki multifokalne, soczewki EDOF).

Soczewki multifokalne (wieloogniskowe)

Soczewki multifokalne to nowoczesne sztuczne soczewki wszczepiane do oka w miejsce usuniętej soczewki naturalnej. Ich zadaniem jest umożliwienie wyraźnego widzenia na więcej niż jedną odległość. Tradycyjna soczewka jednoogniskowa pozwala dobrze widzieć tylko na jedną odległość, zwykle do dali. Soczewka multifokalna dzieli światło tak, aby pacjent mógł widzieć zarówno daleko, jak i blisko.

Dzięki temu wiele osób po operacji nie musi używać okularów do czytania. Niektóre modele poprawiają także widzenie na odległości pośrednie, na przykład do komputera. Działanie soczewki opiera się na specjalnej budowie optycznej z kilkoma strefami ogniskowania. Mózg uczy się wybierać właściwy obraz w zależności od odległości patrzenia. Proces adaptacji może trwać kilka tygodni.

W tym czasie pacjent może zauważać zjawiska świetlne, takie jak halo wokół świateł. Objawy te zwykle zmniejszają się wraz z przyzwyczajeniem się układu wzrokowego. Soczewki multifokalne najlepiej sprawdzają się u osób aktywnych, które chcą być niezależne od okularów. Nie są jednak idealne dla każdego pacjenta.

U osób z chorobami siatkówki lub nerwu wzrokowego efekt może być słabszy. Przed kwalifikacją konieczne są dokładne badania okulistyczne. Lekarz ocenia stan oka, styl życia i oczekiwania pacjenta. Ważne jest realistyczne podejście — soczewka zmniejsza zależność od okularów, ale nie zawsze całkowicie ją eliminuje. Widzenie po zmroku może być nieco gorsze niż przy soczewkach jednoogniskowych. Dla wielu pacjentów korzyść w postaci swobody widzenia z bliska i daleka przeważa nad tymi niedogodnościami.